شاید تو می خواهی مرا در کوچه ها امشب

دیشب ز پشت ابرها بیرون نیامد ماه

بشکن غرق را ماه من بیرون بیا امشب

از خانه بیرون می زنم در زیر باران

تا افکنم در کوچه ای بی صبریم را

بردارم از دوش این گلیم ابری ام را

           کاش پاک و بی غرض گوش جان به گفته هایم به دردهایم می سپردی

           کاش قاضی ای بودی بر این حالم

           کاش باور داشتی صداقت و پاکی دستانم

           کاش جان را در من می دمیدی و تا ابد می شدم همراهت

در وهم و خیال نیستم   خود خواه نیستم   به گناه آلوده نیستم

و محکومم

دوستت دارم و محکومم به سکوت

                    محکومم به دیدن دست نوازش او

                    محکومم به ...

گله ای ندارم باریست که بر دوش منست و تا آمدنت حملش می کنم

گله ای ندارم از او و تو و آشنا و غریبه

گله ای ندارم که تو آنی و چنانی

یقین دارم به جفت بودن دستانمان

              به یکی بودن نفس هایمان

              به ...

ایمان دارم که خداوندگارم از کرمش در را به رویم می گشاید

                                                         صدایم را می شنود

و عشق تو را برایم زنده نگه می دارد

همیشه شیرین جان   جان جانانمی   ای مهربان

                                                                مجنون تو

به تنها برادرم که فردا می ره به پدر بزرگم که از یادم نمی ره به تو که الان بیشتر از هر زمانی به پناه دستانت نیاز دارم به پدرم که خودش پر از درد به مادرم که خودش شانه ای برای گریه کردن می خواد

خلاصه اینکه واقعا نمی دونم به کی باید نوشت

می خوام بنویسم از روزی که برادر نوزادم از بغلم به زمین افتاد سرش خورد به تخت

از زمانی که غصه ام این بود که برادر دو ساله ام زمانی مجبور نشه بره سربازی

از روزهایی که به گفته بعضی از دوستان مثل سگ و گربه به هم می پریدیم

از پاره کردن کتاب اول دبستانم که چقدر گریه کردم

و خلاصه برادر کوچکتری که به عنوان محافظ و ویزای خروج دیروقتم بود

برادری که دیگه بزرگ شد و خرج تفریحش سوا شد

و حالا داره می ره تا تو یک گوشه ای از این کره خاکی ادامه تحصیل بده

یا به عبارتی از قستی از زندگی جدا بشه تا ...

اونی که کلی اصرار داشت من زودتر سر و  سامون بگیرم تا اتاقامون و یکی کنه حالا جاش تو خونه خالی می شه

آره دلم براش تنگ می شه نگرانشم خب منم دوستش دارم

به کی بگم ؟ کی الان میاد اشکامو پاک کنه ؟

الان این قدر همه پرن که جایی برای بغض من نیست

صدام کن آغوشتو برام باز کن و بهم بگو که هنوز هستی و صدای منو می شنوی

...

                                                                         ...

            دیروز دستم سوخت تا بدانم خودخواه نباشم

                                       تا بدانم هنوز دوستت دارم

                                      تا بدانم عشق یعنی ...

                                      تا بدانم دلم برای ماهی ها تنگ شده است

                                      تا بدانم صبر باید کرد

           دیروز اشک از دیده ام سرازیر شد تا بدانی عشق افسانه نیست

                                                        تا بدانی من هم انسانم

                                                        تا بدانی ساده ساده هم می شود عاشق بود

دیروز و امروز فردا بوده و هست تا ما بدانیم که شاید ندانیم

                                         تا ما بدانیم که شاید اشتباه کنیم

                                         تا ما بدانیم که می شود باور کرد

خواهش یک دست را

نوازش یک چشم را

سکوت یک فریاد را

...

                                                     مجنون تو

مارها قورباغه ها را مي خوردند و قورباغه ها غمگين بودند

قورباغه ها به لك لك ها شكايت كردند

لك لك ها مارها را خوردند و قورباغه ها شادمان شدند

لك لك ها گرسنه ماندند و شروع كردند به خوردن قورباغه ها

قورباغه ها دچار اختلاف ديدگاه شدند

عده اي از آنها با لك لك ها كنار آمدند و عده اي ديگر خواهان باز گشت مارها شدند

مارها باز گشتند و همپاي لك لك ها شروع به خوردن قورباغه ها كردند

حالا ديگر قورباغه ها متقاعد شده اند كه براي خورده شدن  به دنيا مي آيند

  تنها يك مشكل براي آنها حل نشده باقي مانده است:

اينكه نمي دانند توسط دوستانشان خورده مي شوند يا دشمنانشان!

    دیدار یار دیدن

در کوی او گدایی بر خسروی گزیدن

از جان طمع بریدن آسان بود ولیکن

از دوستان جانی نتوان بریدن

فرصت شمار صحبت که از این دو راه منزل چون بگذریم

دیگر نتوان بهم رسیدن

    یار آمد و من طاقت دیدار ندارم

    از خود گله ای دارم و از یار ندارم

یار آمد و من چندان که غم یار ز خود بی خبرم کرد

آری گله ای از طعنه اغیار ندارم

خلق بدانند که من رندم و رسوا

و از رندی و بد نامی خود عار ندارم

حال من دل خسته خراب است فلانی

آزرده دلی دارم و غمخوار ندارم

            از دفتر روزگار سالی دیگر نیز برای ما بسته شد

            و ما قدم به سالی نو گذاشتیم

با هزاران بوسه  با صدها لبخند

با نگاه پر از هیاهو  با آغوش همیشه امن

در این برگ ریزان که با رقص هر برگ خاطره ای برایمان زنده می شود

در این موسیقی برگها که در آن تا آن سوی هستی می رقصیم

             دست به سوی آسمانی که خداوندگارم در آن است دراز می کنم

و هزاران باره سپاسش می گویم  ثنایش را به جا می آورم  و سر بر سجده می نهم

تا همیشه لایق عشق بمانیم و عشق را ارزانی مان دارد

                                                                مجنون تو

من فقط دوست دارم گرمای دستانمان یکی باشد

همیشه صدای قلبمان فضای خانه را پر کند

در سرمای زمستان فنجانی چای داغ به دستانت بدهم

و از شوق آمدنت خانه را گل باران کنم

بدانم در آغوش امنت همیشه جای دارم و من موهایت را نوازش می کنم

چشمانم را که بر هم می گذارم بدانم با نوازش تو بیدار می شوم

و لبخندت همیشه بدرقه راهم است و دستان گشوده ات پذیرای من

مهربانم هر ثانیه بیشتر یکی شدنمان را می بینم

و از فنا شدن در این یگانگی سر افرازم

                                                           یگانه تو

         گاهی وقت ها بعضی لحظات یهو گم می شم

                                                      دور می شم

و آروم آروم اشک می ریزم

        ولی تو مهربون زود پیدام می کنی

                         اشکامو پاک می کنی 

قبل از اینکه از دستای دیو سیاه جلو چشمامو بگیره

قبل از اینکه پری قصه ها خوابش ببره

قبل از اینکه قاصدک پر پر بشه

قبل از اینکه ماهی ها فریاد بزنن

من دوباره تو مامن دستان تو ام و تو نوازشم می کنی

ما باز هم با ماهی ها سرود شادی می خوانیم

و بر روی موسیقی هفتم آسمان چرخ در چرخ تا آن سوی زمان می رقصیم

مهربانم ...

                                                              مجنون تو

              از گرد راه رسیده ایم سفری که به ناگهان آمد و زودتر از رسیدن دستانمان به پایان رسید

سفری که در آن عشق بود شور بود رقص بود سخنهای نهان بود

 سفری که در هر لحظه اش زندگی جاری بود

              وقتی در خلوت شبهایم به هنگام خواب آرامت دیده می گشودم

به شکرانه نفسهایمان قدمهایمان شوق دستان و آوای نگاهمان اشک از دیده ام روان بود

              هر صبحدم همزمان چشم گشودن و هزاران ناگفته را خواندن و شنیدن ...

و این گونه از هر طلوع پیمانی دوباره بستن است

پیمانی که در آن می پرستیم عشق می ورزیم و ایمان داریم

به یکی بودن و هیچ نبودنمان به گرمای دستان و حرارت نگاهمان

به خواهش و نیاز و بی نیازیمان

 مهربانم نمی دانم به چند باره می گویم و یا خواهم گفت که ...

                                                                          مجنون تو

          می خواهم این بار فریاد نیازم را عشقم را

صبرم را بی تابی ام را هستی و نیستی ام

از یکی شدن ثانیه هایمان از نوازش دستان لرزانمان

از بوی خوش کوی یار از زمزمه ترانه مادر بزرگ

از آنچه پیدا و ناپیدا ست بخوانی و محکمتر از همیشه عشق من بخوانیم

...

                                                            مجنون تو